مجلد 8 عدد 3 (2025)


						معاينة مجلد 8 عدد 3 (2025)
مجلد 8 عدد 3 (2025)
منشور: 14-05-2026

مقالات

ФОРМИРОВАНИЕ  МАМЛЮКСКОГО СУЛТАНАТА   В  ЕГИПТЕ  И РЕЛИГИОЗНО-СОЦИАЛЬНО-ПОЛИТИЧЕСКАЯ  ОБСТАНОВКА  В ГОСУДАРСТВЕ

Zukhra ARIPOVA (Muallif)

Как известно, в период с 1250 по 1517 годы в Египте правили султаны-мамлюки. Этот период делится на два основных этапа: с 1250 по 1382 годы трон занимали Бахритские мамлюки, которые были тюркского происхождения, а с 1382 по 1517 годы — Бурджитские (черкесские) мамлюки с Кавказа. Термин «мамлюк» означает не просто «раб», а точнее, «военный раб», и почти всегда использовался в отношении белокожих воинов.
В данной статье, в первую очередь, историкоаналитически рассмотрены вопросы прихода тюркских мамлюков в Египет, процессы восхождения на трон Бахритских мамлюков и проводимая ими политика.
В политике того периода восхождение на трон женщины, а именно Шаджарат (Шаджар) ад-Дурр, вызвало резкое недовольство аббасидского халифа Мутасима, который направил письмо со словами: «Если в великой стране Египет не найдется достойного человека, чтобы стать султаном, то я дам тебе разрешение отправить человека из Багдада». Чтобы выйти из этой ситуации, Шаджарат ад-Дурр вышла замуж за тюркского мамлюка эмира Айбека, и с этого момента была установлена власть Бахритских мамлюков в Египте.
Влияние Мамлюкских султанов Египта резко возросло, особенно после разгрома остатков сил крестоносцев и значительных побед над монголами. В статье представлен анализ данных о том, как внук Хорезмшаха, султан Кутуз, отомстил монголам за своего деда и дядю, разгромив их, а также о том, как его заклятый враг Захир Бейбарс занял трон после убийства Кутуза, включая анализ информации о его происхождении. Кроме того, освещены политические процессы, связанные с приходом к власти черкесских мамлюков, обострением политической ситуации и завоеванием Египта османскими турками.

4-14
139
26

ТЕМУРИЙЛАР  ТАРИХИДА  ШОҲРУХ МИРЗОНИНГ  МАЪНАВИЙ  СИЁСАТИ  ВА ТАСАВВУФГА  МУНОСАБАТИ

Mas’udxon ISMOILOV (Muallif)

Темурийлар сулоласи тарихида Шоҳрух Мирзо шахсияти маънавий юксалиш, илм ва ирфон тараққиёти билан юксак баҳоланади. Унинг ҳукмронлиги даврида (1409-1447) Хуросон ва Мовароуннаҳрда тасаввуф мактаблари давлат ҳимоясида фаолият юритган, суфийлар эса жамиятнинг маънавий камолотини таъминловчи етакчи зотлар сифатида қадрланган. Шоҳрух Мирзо тасаввуфни фацат диннинг бир бўлаги эмас, балки жамият ва давлат бошцарувидаги қалбий ва ахлоқий асос деб қабул қилган. Бу даврда Шоҳрухнинг маънавий сиёсатида суфийлик мактаблари, тариқатлар ва уларнинг етакчиларига муносабат давлат сиёсатининг бир бўлагига айланган эди.
Шоҳрух Мирзо уз отаси Амир Темурнинг дин ва тасаввуфга нисбатан сақланиб келган эҳтиромини давом эттирибгина қолмасдан, у ни янада мустаҳкамлади. Амир Темур ўз вақтида шайхларга улкан ҳурмат кўрсатган бўлса, Шоҳрух бу анъанани давом эттириб, тасаввуф аҳлини давлат ҳимоясига олди. У суфийларга моддий ёрдам кўрсатиш, хонақоҳлар ва мадрасалар қуриш, уларни вацфлар билан таъминлат каби ишларга ачоҳида эътибор қаратган. Шунингдек, Шоҳрухнинг угли ва валиаҳди Мирзо Улугбек ҳам Нақшбандияга нисбатан ҳурматни сақлаган, ҳарчанд унинг диққати асосан илм-фанга қаратилган бўлса-да, диний ва маънавий муҳитга бефарқ бўлмаган.
Бу муҳитда Хожа Алоуддин Аттор, Хожа Муҳаммад Порсо. Яъқуб Чархий, Мир Сайид Шариф Ҳиравий ва Хожа Аҳрор Валий каби шайхлар фаолият юритиб, халқнинг маънавий камолоти, ватанпарварлик ва ихлос асосидаги тарбияси билан машгул бўлганлар.
Мақолада мазкур зотларнинг таълимотлари ва жамиятда тутган ўрни таҳлил этилган. Мақомот ва маноқиб асарлари орқали тасаввуфнинг қалб тарбиясига оид гоялари, “суҳбат билан иршод ”, “халқ ичра халқ билан ” каби шиорлар замиридаги фалсафа очиб берилган.
Мақола тасаввуфни ўтмишда қолган тажриба сифатида эмас, балки бугунги инсонучун ҳам йўл ва нур, поклик ва мувозанат манбаи сифатида кўрсатишни мақсад қилган. Шоҳрух даври маънавий меросини -қалбларга сукунат ва ҳаётга мазмун бахш этадиган тирик анъана дейиш мумкин.

15-23
233
24

РЕЗУЛЬТАТЫ  ПОСЛЕДНИХ АРХЕОЛОГИЧЕСКИХ  ИССЛЕДОВАНИЙ В  ЮЖНОМ  ТУРКМЕНИСТАНЕ (НА ПРИМЕРЕ  ПАРЫЗ-ДЕПЕ )

Serdar MASHARIKOV (Muallif)

В данной статье рассматриваются полевые археологические исследования, проведённые в 2023 году на городище Парыз-депе на юге Туркменистана. В результате выполненных работ на городище были обнаружены жилищные постройки, многочисленные очаги и печи, относящиеся к эпохам энеолита, бронзы и железа. Благодаря исследованиям 2023 года были получены новые материалы. При проведении археологических исследований на древнем жилище памятника, относящемся к эпохе позднего энеолита, были найдены многочисленные орудия труда энеолита, а также два небольших очага и изделия из керамики. Обнаруженные на городище Парыз-депе находки являются первыми из известных новых материалов, раскопанных в 2023 году. Находки из раскопок вошли в музейные фонды Института истории и археологии Академии наук Туркменистана. В соответствии с современными требованиями археологии, важно изучение этих находок и архивных материалов 2023 года.
Результаты исследований не только описывают археологические особенности памятника Парыз-депе, но и подчёркивают его историко-культурное значение для региона.

24-29
218
30

TEMURIYLAR VA  USMONIYLAR O‘RTASIDAGI  DIPLOMATIK MUNOSABATLAR

Elyorbek TURDIMIRZAYEV (Muallif)

Uch mi ng yillik o'zbek davlatchiligi tarixida Temuriylar sulolasi madaniy, iqtisodiy, siyosiy va harbiy jihatdan eng yuksak bosqichlardan biri sifatida boshqa sulolalardanfarqlanadi. Bu esa nafaqat ichki siyosat va madaniyat taraqqiyoti, balki tashqi siyosat borasida ham katta muvaffaqiyatlar bilan xarakterlanadi.
Tarixiy manbalarda qayd etilishicha, Amir Temur (1336-1405) va uning vorisi Shohruh Mirzo (1377-1447) hukmronligi davrida Temuriylar sulolasi Usmoniylar sulolasi bilan olib borilgan diplomatik munosabatlarda siyosiy va geosiyosiyjihatdan ancha ustun mavqeda bo 'lgan. Bu ustunlik ikki sulola о ‘rtasidagi strategik aloqalarda, harbiy-diplomatik munosabatlarda hamda mintaqaviy kuchlar muvozanatini shakllantirish jarayonida yaqqol namoyon bo ‘Igan.
Mazkur maqolada arab, fors, usmonli va ovropa manbalariga suyangan holda Temuriylar va Usmoniylar sulolalari о ‘rtasidagi diplomatik munosabatlar qayyo 'sinda olib borilganligi va qanday natijalar bo'lganligi tahlil qilingan.

30-37
190
26

ИМОМ  БУХОРИЙНИНГ ҲАДИСЛАРНИ ҚАБУЛ  ВА  РИВОЯТ ҚИЛИШДАГИ  УСЛУБЛАРИ

Nodir QOBILOV (Muallif)

Мазкур мақолада и слом илмлари тарихида алоҳида мавқега зга бўлган Имам Мухаммад ибн Исмоил Бухорийнинг (810-870) ҳадис ривоят цилишдаги услублари таҳлил қилинган. Муаллифнинг ровийдан ҳадис қабул қилиш ва етказишдаги цатъий шартлари, ҳадисларни тўплаш вауларни таснифлаш жараёнидаги ровийларни танлаш услуби, саҳиҳлик шартларининг айримлари, “Ал-Жомеъ ас-саҳиҳ ” асарининг ёзилиш услуби ва асарнинг номланишиш сабаблари баён қилинган. Жумладан, муҳаддиснинг устозларни танлаш ва санад ровийлари ҳақидаги ёндашувларни уз ичига олади.
Шунингдек, мақолада муаллифнинг санад ва матн танқидини олиб бориш йўллари ҳамда ривоятдаги ишончлилик мезонлари илмии нуқтаи назардан кўриб чиқилади. Имом Бухорийнинг “Ал-Жомиь ас-Саиҳ ” ва бошқа асарларида ривоят қилиш услублари мисоллар орцали ёритилади.
Бундан ташқари, Имом Бухорий қўллаган услуб таҳлил қилиниб, амалда қўлланилиши ҳақида муҳим маълумотлар берилган. Имом Бухорийнинг ҳадисларни қабул ва ривоят ҳамда тасниф қилишдаги услублари ҳадис илмида ҳанузгача номаълум бўлган бир қатор илмий, амалий ва назарий методларни очиқлашга ёрдам беради.
Жумладан, мақола Имом Бухорийнинг ҳадисшунослик илмидаги илмий мероси, унинг услублари и слом илмлари ривожида тутган ўрни ва ҳозирги замон исломшуносликдаги аҳамиятини очиб беришга қаратилган.
Мақола том маънода Имом Бухорийнинг ҳадис илми соҳасидаги даражасининг буюклигини амалий жиҳатдан исбот ўлароқ кўрсатиб бериб, муҳаддиснинг шаънига турли асоссиз сўзларни айтувчи тоифаларга раддия сифатида муҳим далил ва манбаларни тақдим этади.

38-44
348
21

“СУНАНИ  АБУ  ДОВУД”  АСАРИНИНГ БОШҚА  САҲИҲ  ВА СУНАН  АСАРЛАРИ  БИЛАН ҚИЁСИЙ ТАҲЛИЛИ

Makhmud ABDURAKHMANOV (Muallif)

Ушбу мақолада «Сунани Абу Довуд» асаринингўзигахосхусусиятлари, асарровийларга қўйилган талаблар, ҳадисларининг фиқҳий аҳамияти ва уларнинг бошқа ҳадис тўпламлари билан фарқли жиҳатлари ўрганилган. Илюм Абу Довуднииг асосий мақсади - аҳком ҳадисларини жамлаш ва уларни ҳужжат сифатида келтириш бўлиб, у ўз тўпалмига саҳиҳ ҳадислардан ташқари ҳасан ва айрим заиф ҳадисларни ҳам киритган бўлиб, бунда заиф ҳадисларнинг даражасини баён қилган.
Мақолада «Сунани АбуДовудянинг «Саҳиҳи Бухорий», «Саҳиҳи Муслим», «Сунани Термизий», «Сунани Насоий» ва «Сунани Ибн Можа» асарлари биланумумий ва фаркри жиҳатлари таҳлил қилинган. Ҳар бир тўпламнинг мақсади. ровиилари, ҳадисларни қабул цилиш шартлари, уларнинг фиқҳий ва ижтиҳодий аҳамияти кенг ёритилган. Имом Абу Довуд ҳадисларни тартиблаштириш ҳамда уларни далил сифатида қўллаш масаласига алоҳида эътибор берган. Шунингдек, асарда санадлар ва илал (нуқсонлар) ҳақида .yavf муфассал маълумотлар берилган. Мазкур мақола ҳадис илмининг назарий ва амалий жиҳатларини ўрганаётган тадқиқотчилар учун MyjfUM илмий қўлланма бўлиб, методик асосларни чуцур тушунишда катта аҳамият касб этади. «Сунани Абу Довуд»нинг ҳадис ва фиқҳ илмида тутган ўрни, унинг илмий қиймати ҳамда тадқиқотчилар учун муҳим манба сифатидаги аҳамиятн алоҳида таъкидланган.

45-49
280
19

ИЛК  ЎРТА  АСРЛАРДА  ИСЛОМ ТАРИХИГА  ОИД  ЁЗИЛГАН  АСАРЛАР  ВА УЛАРНИНГ  НОМЛАНИШИ

Sohibjon UMMATALIYEV (Muallif)

Илк ўрта асрларда мусулмон тарихнавислиги араб тилидаги тарихий асарлар билан боглиқ бўлиб, мукаммал ва аниқ тарихни ёритгани билан ажралиб туради. Улар магозий, сийра, табақот ва бошқа номлар билан аталган бўлиб, ўзига хос услубга эга бўлган. Ху су сан, магозий асарлари Муҳаммад (с. а. в.) даврининг Мадина босқичини қамраб олган бўлса, сийра асарлари VII аср иккинчи ярмигача бўлган воқеаларни ўз ичига олган. Магозий номи билан аталувчи асарлар Урва ибн Зубайр, Муҳаммад ибн Шиҳоб Зуҳрий, Ваҳб ибн Мунаббаҳ, Мусо ибн Уқба, Муҳаммад ибн Умар Воқидий, Муҳаммад ибн Оиз каби муаррихлар томонидан ёзилган. Сийра номи билан аталувчи илк ва энг муҳим асар Ибн Исҳоқнинг "Китоб ас-сийра вал-магозий” асари ҳисобланади. Кейинчалик у Ибн Ҳишом томонидан таҳрир қилиниб, “Ас-сийра ан-набавия” номи билан машҳур бўлган. Кейинчалик сийра номи билан аталувчи асарлар Абу Исҳоқ Физорий, Исмоил ибн Касир, Ибн Саййид Нас каби тарихчилар томонидан ёзилган. Ушбу асарларда Пайгамбар (с.а. в) тугилишидан олдинги тарих, Макка ва Мадинадаги шароит, ваҳийнинг келиши, ҳижрат ва бошқа муҳим воқеалар баён этилади.
Ҳарбий ҳаракатлар тарихига оид асарларда ислам динининг тарқалиши жараёни акс этган. Уларда тарихий воқеа ва ҳодисалар билан бирга юриш қилинган шаҳар ва минтақанинг араблар келишидан олдинги тарихи, давлат ботқаруви шакли, аҳолиси, табиати, эътиқоди ҳамда минтақа аҳолисининг урф-одати ва анъаналари ҳақида маълулютлар келтирилади. Мазкур асарлар футуҳ нами билан аталган бўлиб, Аҳмад ибн Яҳё Балозурийнинг “Футуҳ ал-булдон ”, Воқидийнинг “Футуҳ aui-Шом ” ea "Футуҳ ал-Амсор ”, Абу Убайданинг "Футуҳу Урминия ” ea "Футуҳу Аҳваз”, Аҳмад ибн Аъсам Куфийнинг “Китаб ал-футуҳ ” асарлари муҳим тарихий манбалар ҳисобланади. Мусулмон тарихчилари томонидан ёзилган асарлар бугунги кунга қадар муҳим манба бўлиб хизмат қилади.
Ушбу мақолада илк ўрта асрларда ислом тарихига оид ёзилган асарлар тадқиқ қилинган. Шунингдек, мазкур асарларнинг магозии, сийра каби туркумларда номланиши таҳлил этилган.

50-58
153
21

O‘RTA ASR ARABSHUNOSLIK MARKAZLARIDA YARATILGAN  ISLOMIY MATNLARNING LOTINCHA TARJIMALARI TAHLILI (XII – XIII asrlarga oid qo‘lyozmalar asosida)

Otabek MAKHMUDOV (Muallif)

Ушбу мақолада «Куръони карим» ҳамда «Китов ал-Исро ва-л-Ме‘рож», «Китов ал-Анвар», «Масо ил Абдулл оҳ ибн Салом», «Рисолат ал~ Киндий» каби диний асарларни XII—XIII асрларда лотин тилига таржима қилиниши масаласи тадқиқ этилган. Кулё’змалар Париж, Оксфорд, Милан, Турин ва Ватикан нусхалари асосида қиёсий таҳлил қилинган.
Асосии эътибор «Куръони карим »нинг лотинча матнларини яратишда цулланилган услублар таҳлилига қаратилган вўлив, улар асл аравча матнлар вилан ўзаро солиштирилив, таржимонлар томонидан йўл цуйилган хато, камчиликлар очив берилган.
Анни даврдаги таржима ишларининг асосии буюртмачиси сифатида христианлик черкови ўзининг ўрта аср «мафкуравий майдони»даги энг асосии рақоватчиси ҳисобланган ислам дини ва фалсафасига қарши курашиш мақсадида исломий китовларни лотин тилига ўгириш ташаббусини илгари сурганлиги бирламча ёзма манбачар асосида ёритилган.
Мақолада таҳлил натижаларига асосан ўрта асрлардаги динлараро қарама-қаршиликлар лотинча таржималар талқини ва лексикасига жиддий салбий таъсир этиб, таржимонлар исломий матнларни насроний дунёқарашига мослаштиришлари оқибатида муқаддас исломий матнлар ҳамда пайгамбар шахсиятига оид лотинча маълумотларда куплаб нотўгри ваҳақиқатдан йироқ қайдлар шаклланиб қолган, деган хулосага кеяинган.

59-66
263
19

THE  ROLE  OF  POLITICAL  CULTURE  IN SOCIAL  LIFE AND  ITS  SIGNIFICANCE  IN COMBATING  CORRUPTION

Bakhtiyor ARABOV (Muallif)

At present, corruption has become a global problem that poses a threat not only to individual states but also to the sustainable development of the international community. Throughout every stage of social progress, under various socio-economic and political systems, corruption has manifested itself in different forms. Unfortunately, this phenomenon is characteristic of all countries and continues to be observed today both in developed and developing nations.
Indeed, corruption is a serious problem for all states, as it slows down economic development, disrupts the mechanisms of the market economy, undermines the principles of social justice, and erodes the foundations of democracy. No country has been entirelyfree from this scourge; however, some have managed to significantly reduce the level of corruption. In this process, the political culture of society plays a crucial role.
The political culture of a society encompasses its attitude toward the political system, its acceptance of social and political norms, the various forms of political participation, and its response to both positive and negative manifestations of political activity. In this regard, a high level of political culture ensures a society s negative stance toward corruption, its active engagement in anti-corruption efforts, and its commitment to transparency and openness.
In the modern era, effective anti-corruption efforts require not only the improvement of legal mechanisms but also the enhancement of the society’s political consciousness and culture. This is because in a society with a high level of political awareness and culture, every citizen perceives themselves as an active participant in state and public affairs, demands transparency in the functioning of government institutions, and demonstrates zero tolerance toward corruption.
The concept of political culture, its essence, its role in social life, and particularly its significance in combating corruption are analyzed in this study. Political culture is not merely a set of political knowledge and views; it also reflects a citizen s attitude toward political activity and state governance, as well as their sense of responsibility and level of trust in government institutions. In the context of globalization and rapidly changing political processes, a high level of political culture serves as one of the key factors ensuring stable and constructive relations between the state and society.
The article emphasizes that in societies where corruption is deeply rooted, political apathy and the low level of citizens ’ legal and political awareness create a fertile ground for this phenomenon to persist. Therefore, I argue that enhancing political culture plays a crucial role in combating corruption by fostering an uncompromising attitude toward it among citizens, promoting a sense of just ice, and developing a culture of active participation in public affairs.
The article analyzes the role of ongoing political and legal reforms in Uzbekistan in shaping civil society and ensuring the transparency and accountability of state institutions. It argues that in the fight against corruption, achieving sustainable and effective results requires not only punitive measures but also the elevation of social consciousness—particularly through the development of political culture.

67-75
243
26